Jan naar Alicante: Dag 7: Salmerón

Vanmorgen stond ik op met een blauwe hemel. Dat was toch al één pluspunt.

Om nog even terug te komen op gisterenavond: ik kon alleen in de bar eten waar ik de sleutel was gaan halen. De baas had al zijn zakken vol. Wat ik te eten kreeg, weet ik nu niet. Gebakken eieren met een soort vlees, met boven alles een tomatensaus. Daarbij kreeg ik wat brood. Ik heb het maar opgegeten. Wat moest ik anders?

Daarna heb ik afgesproken voor het ontbijt. We kwamen overeen dat ik om 8.15 uur zou ontbijten in plaats van om 9 uur.

Dan ben ik naar de andere bar gegaan, waar je alleen kon drinken. Gelukkig kreeg je er bij ieder biertje lekkere hapjes.

Deze morgen stond ik voor een gesloten deur. Natuurlijk, dat verwonderde mij niet! Toen ik van plan was te vertrekken, deed hij open. Ik vroeg een zumo de naranja met een koffie. Hij nam een plateau en verdween. Hij bleef een tijdje weg, dus dat zou toch wel iets te betekenen hebben, dacht ik. Maar waarmee kwam hij uiteindelijk tevoorschijn? Met een plateau droge koekjes! Gelukkig had ik mijn koffie om te weken, maar na twee stuks had ik genoeg.

Ik rekende af: 13 euro voor avondmaal en ontbijt. Goedkoop hé!

Buiten nuttigde ik onmiddellijk een Sultanaake, hopend dat ik het volgende dorpje zou halen.

De rit begon op de camino van de voetgangers, een aardeweg. Maar na 2 km besloot ik die weg niet te volgen. Gelukkig maar, want langs de baan begon een klim van 7 km om een hoogte van 775 tot 1.150 m. Wat als ik die aardeweg had gevolgd? Ik mocht vannacht in het bos slapen!

Gans de dag had ik met een noordoostenwind te kampen en op die hoogte was het koud.

In het volgende dorpje was de bar gesloten, dus verder Sultanaatjes peuzelen tot in Trillo. Daar kon ik een conserve met pasta, vis en groenten inslaan.

Terwijl ik tijdens een beklimming een fotootje nam, stopte een auto. De dame vroeg of ik problemen had, vriendelijk hé.

Toen ik in Gargoles de Abajo aankwam, zag ik openingen in de voet van een berg. Ik kneep mijn remmen dicht om te vragen of ik dat binnenin mocht zien. Ze maken en bewaren daar wijn. Ik mocht proeven, maar bedankte.

In Cifuentes nam ik eventjes de tijd om het dorpje te dwarsen. Ik kreeg spontaan een aanbod van een gids om haar te volgen. Ze wist me zelfs te vertellen dat de wol over die route werd vervoerd - wat ik al wist - maar ook dat die wol naar Vlaanderen kwam om tot tapijt te worden geweven.

Daarna vatte ik de laatste 30 km aan om langs heel rustige wegen na 86 km Mandayona te bereiken. Daar was bijna gans het dorp aan het eten in het park.

Na een douche en de was en de plas, ging ik op verkenning in het dorp. Toen ik bij de kerk was, kwam een man aangelopen met een zonnehoed en een voetbaltruitje van Madrid om de sproeiers op het gras te verplaatsen. Ik vroeg hem waar ik een stempel kon krijgen. Ik moest hem volgen. Toen hij zijn deur opende vroeg ik: "Ben jij misschien de padre?" En ja hoor!

Vanavond ben ik 100% zeker dat het eten beter zal zijn.

Dus maak je maar geen zorgen!

Ciao