Santiago - Fisterra

Deze morgen had ik al vroeg gepakt, maar ik moest wachten tot het daglicht verscheen om te vertrekken.

Het begon met een ijskoude afdaling (4°). Toch kon ik het niet laten om de weg van de peregrino's te volgen. Tevergeefs, want na 1 km moest ik rechtsomkeer maken. De beklimming door het bos was niet meer te doen. Óf ik word te oud, was te vermoeid of te zwaar beladen...

Ik moest dus op zoek naar een andere weg om die berg te overwinnen. Maar langs de andere kant was er mist.

Een afdaling gaat bijna altijd naar Rio en zo kwam ik uit bij die mooie brug.

De rest van de rit ging gestaag op en neer. Toch kwam er een moment waarop mijn beestje naar boven kwam. Een stijle beklimming doe ik normaal op het gemak, maar plots kwamen twee mountainbikers zonder bagage naast mij gereden. Ze daagden mij in zekere zin uit. Jan had dat begrepen en deed een Froomke, zodat de twee niet meer konden volgen.

Na 85 km eindigde mijn zoektocht naar Julia op haar balkon in Fisterra. En inderdaad, er is een balkon bij onze slaapplaats, waarop Julia al een hele tijd in de verte stond te staren om een schicht van Romeo op te vangen. Maar voor haar was het vandaag een slechte dag: haar achillespees liet haar in de steek. Zo beslisten we samen een einde te maken aan de reis.

Morgen fiets ik nog terug naar Santiago en woensdag hebben we een vlucht.

Intussen worden nieuwe plannen gesmeed.

Saludos

De Rita Tambre

De brug over de rio Tambre

Fisterra

Fisterra

Dag 20: Bezantos - Santiago

Na een goede nachtrust, was ik vanochtend al vroeg uit de veren.
Ik startte mijn rit bij 8°. De zon kwam erdoor en het was direct klimmen geblazen, want Betanzos lag aan de rivier. Van het klimmen, kreeg ik het lekker warm. Maar toen er gedaald werd, was het koud en dat bleef zo voor de rest van de korte rit. Ik moest maar 62 km fietsen, maar niet te onderschatten hindernissen - onder andere een bolster van tamme kastanjes - lagen gespreid op de weg. Het was slalommen geblazen om geen lekke band te rijden.

Om Santiago binnen te rijden, kwam ik uit noordelijke richting en dit keer was het een plezier om de stad binnen te rijden.
Na 1642 km stond ik om 13u15 voor de achtste keer voor de kathedraal.
En nee, dat went niet! Het is exact tien jaar geleden dat ik dit voor de eerste keer deed in gezelschap van Greta en hier aankomen geeft me nog altijd een apart gevoel. Zolang ik dat heb, moet ik... Dat heeft Saint-Jacques me verteld.

Maar dit is nog niet het eindpunt van mijn fietstocht. Ergens hier in Galicië is Julia aan het tsjolen en Romeo gaat morgen op zoek naar haar. Hopelijk zendt ze regelmatig rooksignalen uit, zodat hij haar makkelijk terug kan vinden.

Nu nog een terrasje doen, een beetje eten en in bed, want morgen...???
Blijven volgen!

Hasta mañana

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 19: Cedeira - Betanzos

Gisterenavond moest mijn innerlijke mens verzorgd worden. En als godsgeschenk kwam daar uit de hemel: een restaurant met Grimbergen en daarbij kip met frieten. Ik was een tevreden man.

Bij het afscheid deze morgen, bespraken we nog eens de route. De barman kwam nog eens terug op de aankomst in de Vuelta. Hij noemde het een steile klim. Veel kon ik daar niet op zeggen, want ik kon er niks van zien.

Over deze morgen zou ik hetzelfde kunnen schrijven als gisteren, maar nu met de geur van zeewater er bovenop. En de tocht langs de kust duurde veel langer, want ik moest rond de baai van Cedeira fietsen.

Het werd een korte rit (70 km) en tegen mijn verwachtingen in, verliep het vlotjes. De beentjes wilden onmiddellijk mee.
Zoals verwacht ging het  constant op en neer met mooie vergezichten. Zo werd het een aangename rit en was ik om half twee waar ik zijn wou.

Morgen is het einde in zicht: Santiago. Maar wat volgt...?

Hasta mañana

Straatje naar het restaurant

Bezantos

Bezantos

Oude ingangspoort Bezantos

Bezantos

Bezantos

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 18: Burela - Cedeira

Hoe kan een dag mooier beginnen dan droog, bij een gezellig temperatuurtje - de ene thermometer gaf 18° aan, de andere 20 - fietsend langs de kust, met het geluid van en zicht op de aanrollende golven door de eucalyptusbomen?

Al gauw verdween dat zalige gevoel echter, want de route liep niet de hele tijd vlak langs de kust. Dus bleven we maar duwen en het enige waaraan ik mij kon optrekken was het feit dat de regenbuien die uit de zee kwamen, telkens schuin voor mij uit de bergen in werden gejaagd.

Op een bepaald ogenblik wou ik een verandering aanbrengen in de route, toen ik een informatiebord voor de oorspronkelijke route zag met daarop enkele mooie plekjes en dus maar besliste toch geen aanpassingen te doen.

Het begon met een beklimming, wat normaal is, als je iets wil kunnen zien. Maar helaas, het weer sloeg om. Het begon te regenen en te waaien tot ik uiteindelijk geen 100 m ver meer zag. Ik had moeite om recht te blijven. Nú kan ik geloven dat boten soms tegen de rotsen vliegen.

De weg bleef maar stijgen, het was alsof ik over een maanlandschap reed. Rondom mij zag ik, zo ver ik kon kijken, rotsblokken. Plots hoorde ik iets en toen ik tot op 50m naderde, zag ik pas de windmolens. Enkele honderden meters verder overschreed ik de aankomsttijd van een rit in de Vuelta.

Eindelijk begon de afdaling. Nu kon ik ervaren wat het is om af te dalen zonder iets te zien.

Tijdens mijn trage afdaling zag ik plots koeien of paarden voor mij opduiken.

Plots veranderde de weg van één naar twee vakken. Ik liet me meedrijven en waar kwam ik uit...? Ja, aan het strand. Gevolg: opnieuw die 3 km klimmen. En dat was nog niet het einde! Ik was overtuigd dat er toch aan einde moest komen aan al dat geklim. En inderdaad, het begon te dalen. En dan nog onder een stralend zonnetje!

Na 114 km en 1980 hoogtemeters kwam ik om 18.30 aan in Cedeira.

Cedeira is een grote stad als je het vergelijkt met wat ik eerder allemaal tegenkwam. Een slaapplaats vinden, zou hier dan ook geen probleem mogen zijn, maar dat was buiten de waard gerekend. Het pension was completo en gelukkig wees een vriendelijke barman me een hostal aan.

En zo zat het klimwerk voor vandaag er ook nog niet op, want ik kreeg een kamer toegewezen op de vierde verdieping - hier is geen lift - en zelfs op de overloop was het niet vlak.

Maar kom, de dag is goed begonnen en hij is ook goed geëindigd, want ik heb een slaapplek gevonden.

Voor morgen durf ik niets meer voorspellen, maar één ding is zeker: ik ga fietsen.

Tot morgen

Toegangspoort tot Viveiro

Viveiro

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 17: Boal - Burela

Gisterenavond maakte ik na de cena nog een aangename wandeling temidden de natuur in de mooie omgeving van het hotel.

Deze morgen was het door de regen een start in mineur.

Ik startte onmiddellijk met de afdaling naar het dorp, op een hoogte van 400 m. Dan begon een beklimming van 6 km lang naar 780 m hoogte. Dat ging nogal vlotjes, maar daarna kwam de afdaling van 13 km. Het was frisjes, maar niet zo ijzig koud als op die winterse zomerdag.

Na de afdaling begon een nieuwe beklimming, langs een landelijke weg deze keer. Die lag vol putjes. Voor de afdaling moest ik continue alert blijven. Toch had ik de tijd om twee hertjes te spotten in de groene weiden. Hier in Galicië is alles prachtig groen.

Toen ik bijna op zeeniveau was, verscheen de zon en dat deed deugd aan al m'n ledematen.

Nadat ik een tortilla had gegeten, fietste ik langs de monding van de Eo rivier met zicht op die fameuze brug. 

Na 50 km kwam ik terug op de camino del Norte om mij zo naar de camino Inglès te begeven, maar dat is pas voor overmorgen.

Na 85 km vond ik het welletjes voor vandaag. Ik zocht een hotelletje op, zodat ik me kon verfrissen en een cerveza kon drinken.

Adios

Klik op het kaartje om te vergroten

De rivier Eo met de brug

Dag 16: Ballota - Boal

Toen ik deze morgen mijn tassen maakte, vond ik nog ergens de sleutel van mijn hotelkamer in Oviedo terug. Wat kon ik doen? Ofwel moest ik terugrijden, ofwel moest ik aan één van de meisjes vragen om de sleutel op te sturen. Ik koos voor het laatste en gelukkig wilden ze dat doen voor mij.

Gisterenavond was er een stormwind. Geen goed vooruitzicht dus...

En dat bleek ook deze morgen. Alles lag nat, hoewel het niet regende. Het was wel zeer zwaar bewolkt en er woei een stevige bries. Tjah, we zitten niet voor niks langs de kust.

Toen ik nog maar een paar kilometer had gefietst, was het al zover. Ik trok mijn regenkledij aan - gelukkig heb ik de rits kunnen herstellen. Nog een geluk dat de temperaturen aangenaam waren.

Ik kwam vandaag maar moeilijk in mijn ritme - ik had de avond voordien nochtans goed gegeten, goed gedronken en goed geslapen - tot een Noors koppel - ook geladen met pak en zak - me voorbijstak. Toen ze een vijftigtal meter voorsprong hadden, zei ik tegen Jan: "Fiets dat gat dicht en blijf in de wielen. Zo blijf je tenminste uit de wind." Zo gezegd zo gedaan. Maar na een korte tijd - zij die me kennen, kunnen het al raden - kwam het beestje bij me op: ik nam de kop over en we waren vertrokken voor 25 km.

Af en toe liet ik we wat afzakken om een woordje te klappen. Zo kwam ik aan de weet dat de dame 49 jaar was en haar partner 55. Het was voor hen de vijfde camino en ze dachten dat er geen andere meer waren. Tot ik hen vertelde welke camino's ze nog allemaal konden doen.

In Navia namen we afscheid, want zij reden door naar de fameuze brug. Ik moedigde hen aan en zei dat het echt de moeite was.

Natuurlijk was ik graag met hen doorgefietst, maar daar ik iets gereserveerd had in Boal, moest ik hen laten gaan.

Ik trok het hinterland in en opnieuw kon ik mooie panorama's bewonderen. Het was echter niet te onderschatten, want mijn laatste 23 km brachten mij op een hoogte van meer dan 400 m.

Toen ik arriveerde in Boal, vond ik het hotel niet onmiddellijk. Tot iemand me er op wees dat ik nog wat hoger moest.

Na 75 km was ik waar ik zijn moest.

Het weer viel vandaag eigenlijk best mee en hopelijk blijft dat zo.

Ciao

Curt, Heidi en Jan

??????

Castro de Pendia

Dag 15: Oviedo - Ballota

Het eerste wat ik deed deze morgen, was naar buiten kijken. En wat zag ik door het raam? Natte straten. Gelukkig was het loos alarm, want hier poetsen ze de straten.

Gisterenavond maakte ik nog eens de traditie van Asturia mee. De glazen worden vanop hoofdhoogte gevuld met cider, zonder dat de ober naar het glas kijkt. Je kan je dus al voorstellen hoe de vloer er na een tijdje uit ziet. Telkens ze opnieuw bijvullen, worden ook de 'klakskes' op de grond gegoten.

Maar toen ik deze morgen ging ontbijten, was alles netjes opgeruimd.

Na een stevig ontbijt kon ik Ovideo verlaten. Ik had het geluk aan mijn kant, want 's zondags is er weinig verkeer. Het was vandaag de tweede keer dat het gemakkelijker bleek een stad te verlaten dan hem binnen te komen.

Het was wel frisjes om te vertrekken, ik zag eens 11° en dan eens 15°.

Gans de dag was het een zeer golvend parcours onder een stralend zonnetje. Kort na de middag werd het bewolkt.

Toen ik bij de golf van Biskaje aankwam, kon ik het niet laten om nog eens de duik naar het prachtige dorpje Cudillero te maken.

Daarna restten mij nog een twintigtal kilometers langs de kust en door eucalyptus bossen.

Na 84 km kneep ik de remmen dicht in Ballota.
Vanuit mijn hotelkamer heb ik een mooi zicht op de golf van Biskaje.

Vandaag verbond ik een stukje van de camino primitivo met de camino norte.

Nu ga ik nog een wandelingske maken van een klein uurtje om de kustlijn te bewonderen.

Ciao

Klik op het kaartje om te vergroten

Oviedo

Oviedo

Oviedo

Term as Romanas de Valduno

Peñaflor

Cudillero

Cudillero

De golf van Biskaje

Ballota

Ballota

Ballota