Jan naar Alicante: Dag 5: Minglanilla

Zowel vandaag als gisteren fietste ik constant op een hoogvlakte. Het was flirten met de 1000 m-grens. De wegen ging kilometers rechtdoor. Af en toe wisselde het landschap af, van wijngaarden over olijfbomen naar af en toe een open vlakte met akkers. Voor de eerste maal machinale olijvenpluk.

Deze morgen vertrok ik onder een half bewolkte hemel, maar in de namiddag was het opnieuw 27°.

Tijdens de ganse rit van 90 km heb ik maar door één dorp gefietst. Na wijselijk overleg met mijn partner (lees: fiets), besloten we in dit ene dorp halt te houden. Gelukkig maar, want ik wist niet wat me nog te wachten stond. Ik at er een lekkere bocadillo.

Zestien kilometer voor Cuenca lag er een klein dorpje op enkele honderden meters van de weg. Ik besloot daar eens te gaan kijken of er drankvoorraad te verkrijgen was. Enkele kinderen op de kleine plaza vertelden me dat de bar in de late namiddag open ging.

Na een rustpauze besliste ik om de rit verder te zetten. Hoe dichter ik bij Cuenca kwam, hoe meer ik een ontgoocheling vreesde. Eerst moest ik door een enorm industrieterrein en daarna door de nieuwe stad.

Plots stond ik dan voor de fameuze kasseitjes uit de Vuelta, waarover Michel wist te vertellen dat ze 2 km lang waren met een gemiddelde van 8%. Voor veel toeristen was ik een onverwachte attractie.

Cuenca is door Unesco erkend als werelderfgoed. Het is er mooi, maar wel fysiek zwaar om te bezoeken.

Zo, dat was het voor vandaag. Wat morgen mij brengt, zullen we dan wel zien.

Ciao