Hoe kan een dag mooier beginnen dan droog, bij een gezellig temperatuurtje - de ene thermometer gaf 18° aan, de andere 20 - fietsend langs de kust, met het geluid van en zicht op de aanrollende golven door de eucalyptusbomen?
Al gauw verdween dat zalige gevoel echter, want de route liep niet de hele tijd vlak langs de kust. Dus bleven we maar duwen en het enige waaraan ik mij kon optrekken was het feit dat de regenbuien die uit de zee kwamen, telkens schuin voor mij uit de bergen in werden gejaagd.
Op een bepaald ogenblik wou ik een verandering aanbrengen in de route, toen ik een informatiebord voor de oorspronkelijke route zag met daarop enkele mooie plekjes en dus maar besliste toch geen aanpassingen te doen.
Het begon met een beklimming, wat normaal is, als je iets wil kunnen zien. Maar helaas, het weer sloeg om. Het begon te regenen en te waaien tot ik uiteindelijk geen 100 m ver meer zag. Ik had moeite om recht te blijven. Nú kan ik geloven dat boten soms tegen de rotsen vliegen.
De weg bleef maar stijgen, het was alsof ik over een maanlandschap reed. Rondom mij zag ik, zo ver ik kon kijken, rotsblokken. Plots hoorde ik iets en toen ik tot op 50m naderde, zag ik pas de windmolens. Enkele honderden meters verder overschreed ik de aankomsttijd van een rit in de Vuelta.
Eindelijk begon de afdaling. Nu kon ik ervaren wat het is om af te dalen zonder iets te zien.
Tijdens mijn trage afdaling zag ik plots koeien of paarden voor mij opduiken.
Plots veranderde de weg van één naar twee vakken. Ik liet me meedrijven en waar kwam ik uit...? Ja, aan het strand. Gevolg: opnieuw die 3 km klimmen. En dat was nog niet het einde! Ik was overtuigd dat er toch aan einde moest komen aan al dat geklim. En inderdaad, het begon te dalen. En dan nog onder een stralend zonnetje!
Na 114 km en 1980 hoogtemeters kwam ik om 18.30 aan in Cedeira.
Cedeira is een grote stad als je het vergelijkt met wat ik eerder allemaal tegenkwam. Een slaapplaats vinden, zou hier dan ook geen probleem mogen zijn, maar dat was buiten de waard gerekend. Het pension was completo en gelukkig wees een vriendelijke barman me een hostal aan.
En zo zat het klimwerk voor vandaag er ook nog niet op, want ik kreeg een kamer toegewezen op de vierde verdieping - hier is geen lift - en zelfs op de overloop was het niet vlak.
Maar kom, de dag is goed begonnen en hij is ook goed geëindigd, want ik heb een slaapplek gevonden.
Voor morgen durf ik niets meer voorspellen, maar één ding is zeker: ik ga fietsen.
Tot morgen
 |
| Toegangspoort tot Viveiro |
 |
| Viveiro |
 |
| Klik op het kaartje om te vergroten |
Amai, slechte voorbereiding van je rit gemaakt?
BeantwoordenVerwijderenMaar allez, eind goed, al goed en het einde is in zicht.
Nolle