Toen ik deze morgen wakker werd, had ik een raar gevoel. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik had het gevoel dat het zou regenen. En toen ik mijn fiets buiten liet, was het zover.
Ik zadelde mijn paard en ging ontbijten in de bar. Ik heb nog nooit zo traag gegeten. Het blééf maar druppelen.
Uiteindelijk heb ik toch mijn moed bijeengeraapt en ben ik vertrokken.
Al gauw kreeg ik opnieuw courage omdat de koeien niet gingen schuilen onder de bomen.
Er was niet alleen gedruppel, er waren ook felle windstoten. Zó erg dat ik plots van de weg in de weide terechtkwam!
Het hield op met regenen en af en toe kreeg ik toch iets moois te zien.
Het voordeel van zo'n weer is dat er veel zuurstof in de lucht zit en dan lukt het klimmen beter.
Het voordeel van zo'n weer is dat er veel zuurstof in de lucht zit en dan lukt het klimmen beter.
Nadat ik een foto had genomen op de top, begon het opnieuw te regenen. Geen prettig vooruitzicht om te dalen dus. Gelukkig duurde het maar eventjes, maar alles zat in de wolken. En koud! Ik was versteven van de kou.
Na 18 km dalen - wat een prachtig decor zou ik niet gehad hebben bij normaal weer!? - hield ik halt bij een bar om me op te warmen. Want ik denk dat de gevoelstemperatuur rond de 0° bedroeg. Ik hield mijn ijskoude handen rond mijn kopjes koffie, waardoor die vliegensvlug afkoelden.
Na 18 km dalen - wat een prachtig decor zou ik niet gehad hebben bij normaal weer!? - hield ik halt bij een bar om me op te warmen. Want ik denk dat de gevoelstemperatuur rond de 0° bedroeg. Ik hield mijn ijskoude handen rond mijn kopjes koffie, waardoor die vliegensvlug afkoelden.
Er kwamen een paar zonnestralen door. Dat gaf me al een beter gevoel.
De afdaling ging maar verder, constant in een kloof met aan weerszijden rotsen.
Hoe meer ik Oviedo naderde, hoe drukker het verkeer werd. Daarenboven moest ik nog enkele keren schuilen voor - gelukkig korte - felle buien. Alsof dat alles nog niet erg genoeg was, begaf de rits van mijn regenjasje het. Ik moest in mijn bagage duiken op zoek naar mijn K-Way.
Op een 15 km van Oviedo liep het ook nog eens totáál verkeerd met de gps. Op de duur zat ik op een secundaire weg, tot ik plots de stad zag liggen in de diepte. Dan heb ik de straat van het hotel ingegeven, maar die kende de gps niet. Dus ben ik de stad ingereden en heb ik het eerste het beste hotel genomen.
Dat ritje van 95 km zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan als ijzig koud.
Hopelijk morgen beter weer!
Groetjes van een peregrino die heel tevreden was toen hij onder de douche stond en zich kon opwarmen
Ciao
 |
| Klik op het kaartje om te vergroten |
ge zijt nun ber.( westvlams voor ge bent een krak om in zo'n weer zulke inspanningen te doen.)
BeantwoordenVerwijderenNolle