Dag 12: Aguilar de Campoo - Santo Toribio de Liébana

Gisterenavond heb ik nog inkopen gedaan, want de dichtste bar in de buurt van mijn albergue was op één kilometer. En daar het weer in de bergen niet vast is, kon ik iets uitproberen voor mij.

Een beetje meer gewicht mee dus en dat is niet alleen goed om te dalen, maar ook om te klimmen: je rijdt trager en dan zie je ook meer.

Vanmorgen kon ik reeds om 8 uur vertrekken. Plots zag ik op een thermometer dat het maar 5° was. Na enkele honderden meters, begon ik extra kleren aan te doen. Maar even verderop zat ik in de mist, dus trok ik alle koerskleren die ik nog had, boven elkaar aan. Die mist ging een paar uur aanhouden. Ik had het gevoel dat Saint Jacques daar iets mee te maken had. Je kent dat spelletje wel: ogen dicht en pas open...
Na 25 km hield ik een stop om enkele koffies te drinken en op te warmen.

Na de stop begon de klim en na enkele kilometers, toen er iets te zien was, kwam Laura tevoorschijn en vanaf dat moment werd het een sprookjesrit. Meer ga ik daar niet over vertellen, de foto's zeggen meer dan duizend woorden.

Na de top deed ik een afdaling van 30 km en plots stond ik in Potes.
De vier laatste kilometers bergop naar het klooster, waren ook de laatste kilometers van de rit van vandaag in de Vuelta. Door een fout in de communicatie heb ik die twee keer gedaan. En zo kwam ik na 85 km aan in de albergue die ik gisteren had gereserveerd. Gelukkig maar! Eerlijk, ik wist niks van dit alles en nu zit ik er middenin. Mijn voorbereiding was dus niet alles.

Klik op het kaartje om te vergroten