Dag 11: Burgos - Aguilar de Campoo

Gisteren werd een nieuwe ervaring. Het was weer iets anders dan alleen slapen. We lagen met twee hanen en zes hennen op een kamer. En het was natuurlijk die hen boven mij die snurkte! Maar al bij al was het een stille albergue, waar toch een paar honderd peregrino's kunnen slapen. Maar dat komt natuurlijk ook door de vermoeidheid die bij velen begint op te treden.

Reeds om zes uur begonnen ze op mijn kamer in alle rust hun gerief te verzamelen. En natuurlijk begin je er, eens je wakker bent, ook aan. Nadat ik mijn paard gezadeld had, had ik nog alle tijd om te ontbijten.

Rond half acht was het starten geblazen. Waar het gisteren een kwelling was om de weg naar Burgos te vinden, was het vanochtend een plezier om de stad te verlaten. Ik reed ongeveer tien kilometer op de camino van de voetgangers en daarna scheidden onze wegen. De anderen gingen richting Léon en ik naar Santander.

Het moest normaal een heel rustige baan zijn, maar het werd enorm druk. Ik zag meer auto's dan in een ganse week en dat kwam door de Vuelta. Vandaag werd dan ook een dag in teken van de koers, zonder dat ik dat op voorhand wist.

Volgauto's, combi's van de politie... ze vlogen allemaal voorbij. Waarheen? Ik dacht ergens naar de start. Tot ik in Villadiego kwam, waar ik van plan was een stop in te lassen. Toen bleek dat het daar te doen was!

Alles was afgezet, maar ik trok me daar niks van aan, al riepen agenten en seingevers me toe. Ik antwoordde in het Vlaams en dan zagen ze in dat ik een hopeloos geval was.

Toen de bussen en materiaalwagens aankwamen, ging ik naar de bus van Quick-Step. Ik vroeg aan de buschauffeur of ik met Yves Lampaert op de foto kon. Hij antwoordde dat ze nog een uur zouden bezig zijn op de bus met besprekingen. Ik had niet zoveel tijd om te wachten, maar ik ben zeker dat Yves spijt zal hebben van de gemiste kans om met den Jan op de foto te mogen.

Ongelooflijk wat in zo'n dorpje kan plaatsvinden.

Toen ik terug op de fiets zat, werd het heel rustig. Tot ik na 30 km een bocht van 90° moest maken en pal tegen de felle wind moest opboksen. Gelukkig kwam er een prachtig intermezzo: alle ploegbussen staken me claxonnerend voorbij.

Toen ik besloot op 20 km nog een laatste stop te maken om een tortilla te eten, zaten twee mannen naast me: één van Quick-Step en één van Bora. En zo raakte ik weer aan de praat.

Na 98 km was mijn rit ten einde. Ik deed mijn was, bezocht het dorpje en ging zelfs een klooster binnen. Ik besloot daar niet te blijven, daar er geen bier was.

Na vannacht begin ik aan mijn bergritten. Duimen dat het droog blijft!

Wat me morgen staat te wachten, weet ik niet. Maar ik laat het jullie zeker weten...

Ciao

Klik op het kaartje om te vergroten

Villadiego

Paza Mayor

De Picos

Castillo de Aguilar de Campoo

Aguilar de Campoo

Santo Maria la Real